Acrobase  

Καλώς ήρθατε στην AcroBase.
Δείτε εδώ τα πιο πρόσφατα μηνύματα από όλες τις περιοχές συζητήσεων, καθώς και όλες τις υπηρεσίες της AcroBase.
H εγγραφή σας είναι γρήγορη και εύκολη.

Επιστροφή   Acrobase > Ελεύθερος Χρόνος και Ψυχαγωγία > Ταξίδια
Ομάδες (Groups) Τοίχος Άρθρα acrobase.org Ημερολόγιο Φωτογραφίες Στατιστικά

Notices

Δεν έχετε δημιουργήσει όνομα χρήστη στην Acrobase.
Μπορείτε να το δημιουργήσετε εδώ

Απάντηση στο θέμα
 
Εργαλεία Θεμάτων Αξιολογήστε το θέμα Τρόποι εμφάνισης
  #1  
Παλιά 18-05-07, 16:12
Το avatar του χρήστη Xenios
Xenios Ο χρήστης Xenios δεν είναι συνδεδεμένος
Administrator
 

Τελευταία φορά Online: 12-11-16 10:12
Φύλο: Άντρας
Ταξιδεύοντας : Αλεξάνδρεια / Αίγυπτος

Τα ταξίδια μου

Για πολύ καιρό σκεφτόμουν να γράφω ένα νέο μέρος από τις αναμνήσεις μου. Έχω ξεκινήσει με το βιβλίο αφιέρωμα στους γονείς μου, τα Χρόνια τα ανέμελα που είναι αφιέρωμα στην παιδική μου ηλικία προσχολική και λίγο μετασχολική, τις αναμνήσεις μου από την AcroBase και το όμορφο κόσμο της. Σειρά έχουν τα πολλά και ενδιαφέροντα ταξίδια που έχω κάνει, κυρίως λόγω δουλειάς.

Λέω σήμερα να το ξεκινήσω, φυσικά οι ιστορίες μόλις γράφονται θα βγαίνουν στην AcroBase. Δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα βγει, αλλά έχω την άποψη ότι κάθε εμπειρία είναι χρήσιμη.

Ιστορία 1η Αίγυπτος

Είχε τελειώσει την ΣΤ δημοτικού και έπρεπε να πάμε με την Μητέρα μου στην Αλεξάνδρεια, όπου ήταν ο Πατέρας μου.
Το πλοίο λεγόταν Νεφερτίτη και αυτό θα ήταν το πρώτο ταξίδι που θα έκανα εκτός Ελλάδος και μάλιστα με πρώτο σταθμό την Βηρυτό του Λιβάνου.

Το πλοίο ήταν εξαιρετικό, για μένα ήταν ένα πανηγύρι. Αλλά εκείνο που ήταν αξεπέραστο ήταν το φαγητό. Ανατολίτικά φαγητά, απείρου κάλους.

Το πρώτο δείπνο στην τραπεζαρία, το πρώτο πιάτο ήταν πιλάφι μέσα σε μια κρούστα και με το περίφημο βούτυρο Βηρυτού να κολυμπάει…

Με το που το δοκιμάζω παθαίνω την πλάκα μου, ήταν ένα αριστούργημα, ακόμα και για μένα, που απολάμβανα συχνά πυκνά την μαγειρική ιδιοφυΐα της Σμυρνιάς Γιαγιάς μου.
Ακολούθησαν άλλα σπουδαία εδέσματα, από φασιανό μέχρι γαρίδες και αστακούς. Εγώ όμως πάτησα πόδι και επέμενα για δεύτερο και τρίτο πιλάφι, με την Μητέρα μου να έχει μείνει άγαλμα που το δύσκολόφαγο (τότε μετά χάλασα) παιδί της, είχε τουλουμιαστεί στο πιλάφι.

Φτάσαμε στην Βηρυτό και μιας είχαμε οκτώ ώρες στην διάθεση μας, πήραμε ένα ταξί για μια βόλτα στην πόλη. Καμιά σχέση με ότι εικόνες έχετε για την Βηρυτό. Μια αρχόντισσα πόλη, που ίσως όμοια της να μην υπήρχε στην Ευρώπη. Ο χαρακτηρισμός μικρό Παρίσι, δικαίως της είχε δοθεί. Πανέμορφα κτίρια, εξαιρετική ρυμοτομία, εκπληκτικά μαγαζιά.

Κάτσαμε σε ένα όμορφο ζαχαροπλαστείο και φυσικά παραγγείλαμε όλοι μας μπακλαβά. Τον ένα και μοναδικό μπακλαβά, που μέσα στο στόμα έφευγε διαλυόταν, χωρίς καθόλου να ξεχωρίζει ίχνος σιροπιού, αλλά με την γεύση του φρέσκου βουβαλίσιου βουτύρου, να κάνουν τις σιελογόνες αδένες να παίζουν ταμπούρλο.

Συνεχίσαμε το ταξίδι μας και φτάσαμε την επομένη στην Αλεξάνδρεια, την πιο όμορφη από τις πόλεις που ίδρυσε ο Μακεδόνας Στρατηλάτης.

‘Ηταν η εποχή που ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, είχε ξεκινήσει της κρατικοποιήσεις των περιουσιών όλων των ξένων. Εμείς προλάβαμε τον Ελληνισμό, πριν ξελινήσει την φυγή του για την Ελλάδα και άλλα μέρη. Συνοικίες όμως η Ιμπραημία, ήταν Ελλάδα, κάθετα και οριζόντια. Όλα τα μαγαζιά είχαν ελληνικές πινακίδες, όλοι οι άραβες και κόπτες Αιγύπτιοι, ήξεραν Ελληνικά , ήταν κάτι απίστευτο για μένα, αυτή η έντονη Ελληνική Παροικία που εκείνη την εποχή την καθιστούσε σαν δεύτερη σε κόσμο πόλη της Ελλάδος, με περισσότερους από 350.000 Έλληνες.

Το σοκ με περίμενε ότι γράφτηκα στην Α’ Γυμνασίου, στο Αβερώφειο Γυμνάσιο Αλεξανδρείας. Το σχολείο από μόνο του ήταν ένα σοκ, αρκεί να σας περιγράψω τι είχε.

Γήπεδο Ποδοσφαίρου 15-20.000 θέσεων με χορτοτάπητα. 10 γήπεδα τένις, 20 γήπεδα Μπάσκετ και Βόλεϊ, κλειστή πισίνα, θέατρο περίπου 3.000 θέσεων, αμφιθέατρο 500 θέσεων, κλειστό γυμναστήριο, αίθουσες φυσικής, χημείας, πειραματικής φυσικής κα.
Επίσης κάπου 50 τάξεις.

Είχα πάθει ψυχικό τραλαλά, είχα μαγευτεί. Το σχολείο είχε μόνο Έλληνες. 1500 περίπου μαθητές. Κάθε πρωί σηκώναμε τις δύο σημαίες την Αιγυπτιακή και την Ελληνική, τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο των δύο κρατών.

Δεν άργησα να μάθω τον Αιγυπτιακό ύμνο.

Γούαλα ζαμάνια σιλάμπι
Εις τα κιτά φικιφάνι ή κάπως έτσι. Σαν παιδιά που ήμασταν κάναμε και κατεργαριές.
Τραγουδούσαμε τον Αιγυπτιακό ύμνο, πολύ σιγανά, ενώ όταν ερχόταν η σειρά του Ελληνικού, τραγουδούσαμε με όλη την δύναμη μας. Είχαν γίνει συστάσεις από τον δ/ντη αλλά ακόμα και οι Αιγύπτιοι καθηγητές που μας δίδασκαν Αιγυπτιακά, γελάγανε με κατανόηση.

Εγώ στο μάθημα της Αιγυπτιακής γλώσσας, έβγαινα από την τάξη και έκανα βόλτες. Ό Αιγύπτιος καθηγητής της τάξης μας, μου είπε μια μέρα, εσύ πολύ δεν θα κάτσεις στην Αίγυπτο, θέλω να σου μάθω όμως έτσι λίγο να λες ότι ξέρεις λίγα αραβικά.
Πραγματικά σε μερικά διαλείμματα, με έμαθε να γράφω το όνομα μου και άλλα λίγα.
Ο Αμπτουλάχ ήταν ένας γλυκός άνθρωπος, λάτρευε τους Έλληνες και από αυτός άκουσα να μου λέει ότι κάνει βλακείες ο Νάσερ, που θέλει να διώξει τους ξένους που είναι αιμοδότες της Αλεξάνδρειας και δίνουν δουλειά σε χιλιάδες ντόπιους.

Κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ από την Αλεξάνδρεια, Ισκαντερέγια στα Αραβικά από το Ισκαντάρ, που έλεγαν τον Αλέξανδρο (Ο βασιλιά μας μεταφορικά)., ήταν οι μεζέδες.

Παράγγελνε πχ ο Πατέρας μου μια μπύρα με 5 γρόσια (ούτε 3 δραχμές της εποχής τότε) και του έφερναν 12 πιατάκια με 12 διαφορετικούς μεζέδες. Τι ήταν αυτοί; Σουτζουκάκια ζεστά τυροπιτάκια ζεστά, κεφτεδάκια, πιτάκια, φαλάφελ, ντολμαδάκια, συκωτάκια, μπεκρή μεζέ κλπ
Έτρωγες μέχρι σκασμού και όταν παράγγελνες δεύτερη μπύρα, σου έλεγαν ποιοι μεζέδες σου άρεσαν πιο πολύ και έλεγες αυτό αυτό και αυτό κα στα έφερναν σε μεγάλα πιάτα γεμάτα.

Τα μεγέθη φαγητού στην Αλεξάνδρεια ήταν πρωτόγνωρα για εμάς. Ένα απόγευμα πήγαμε σε ένα ζαχαροπλαστείο και παραγγείλαμε μία μπουγάτσα.. Ο Πατέρας μου γέλασε με την καρδιά του, μπροστά στην έκπληξη μας, που η κάθε μπουγάτσα μας σερβιρίστηκε μέσα σε ένα μεγάλο ταψί για τον καθένα μας ξεχωριστά. Η μία μόνο μπουγάτσα στην Ελλάδα θα έβγαζε 6-7 μερίδες…

Από την εμπειρία μου ασφαλώς στην Αίγυπτο, δεν θα έβγαζα τις τακτικές μας επισκέψεις στο Πατριαρχείο και στην Εκκλησία του Ευαγγελισμού, που όμοια της δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

Ο εντυπωσιασμός μου ήταν μεγάλος, επισκεπτόμενος τις πυραμίδας και την Σφίγγα. Πανικοβλήθηκα όμως όταν με παρέσυραν να μπω μέσα σε μια πυραμίδα, το κλειστοφοβικό μου, με έβγαλε έξω και δεν έφτασα μέχρι την αίθουσα με τα ιερογλυφικά.

7 μήνες παραμονή στην Αλεξάνδρεια, μου άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις, άλλωστε εκεί για πρώτη φορά άκουσα να μιλάνε, για κάποιον ποιητή Καβάφη….

Σ.
__________________
όταν γράφεται η ιστορία της ζωής σου,
μην αφήνεις κανέναν να κρατάει την πένα
Απάντηση με παράθεση
Απάντηση στο θέμα


Συνδεδεμένοι χρήστες που διαβάζουν αυτό το θέμα: 1 (0 μέλη και 1 επισκέπτες)
 
Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης Αξιολογήστε αυτό το θέμα
Αξιολογήστε αυτό το θέμα:

Δικαιώματα - Επιλογές
You may post new threads
You may post replies
You may not post attachments
You may edit your posts

BB code is σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι σε λειτουργία

Που θέλετε να σας πάμε;


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 12:18.



Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.2
Copyright ©2000 - 2024, Jelsoft Enterprises Ltd.