Acrobase  

Καλώς ήρθατε στην AcroBase.
Δείτε εδώ τα πιο πρόσφατα μηνύματα από όλες τις περιοχές συζητήσεων, καθώς και όλες τις υπηρεσίες της AcroBase.
H εγγραφή σας είναι γρήγορη και εύκολη.

Επιστροφή   Acrobase > Επιστήμη & Εκπαίδευση > Θεολογικά θέματα
Ομάδες (Groups) Τοίχος Άρθρα acrobase.org Ημερολόγιο Φωτογραφίες Στατιστικά

Notices

Δεν έχετε δημιουργήσει όνομα χρήστη στην Acrobase.
Μπορείτε να το δημιουργήσετε εδώ

 
 
Εργαλεία Θεμάτων Τρόποι εμφάνισης
  #1  
Παλιά 21-11-07, 14:26
Το avatar του χρήστη mystakid
mystakid Ο χρήστης mystakid δεν είναι συνδεδεμένος
Οργανωτής Club
 

Τελευταία φορά Online: 15-02-24 21:42
Φύλο: Άντρας
περί του Καλού και του κακού

Τα περί του Καλού και του κακού, τα βιώνουμε στην μικρή ζωή μας, σαν μια αιώνια πάλη, που ενδόμυχα όλοι, αλλά και οι περισσότεροι φανερά, προσπαθούν να κατακτήσουν το καλό και να αποφύγουν το κακό.

Δεν είναι μόνο φιλολογικό το φαινόμενο και στα βιβλία, (γιαυτό και άλλαξα ενότητα) αλλά όπως παρατήρησαν αγαπητοί φίλοι, είναι Η πραγματικότητα και ολόκληρη η ζωή κινείται με αυτόν τον πόθο.

Μπορεί το καλό και το κακό να επιδέχεται χίλιες δυο ερμηνείες υποκειμενικές, το ‘’καλό’’ για τον έναν να είναι ‘’κακό’’ για τον άλλον, και το αντίθετο. Μέσα στην τροπή και το άστατο των θελημάτων και των πιστεύω του κόσμου, έρχεται Ο Κύριος και επί του Σταυρού, λίγο πριν πει τετέλεσται, αναφωνεί διψώ. Είναι η έκφραση της δίψας του ανθρώπου για την αλήθεια, αλλά και Του Θεού για να δώσει την Αλήθεια, που ελευθερώνει, που ανασταίνει, που ολοκληρώνει (σώζει). …θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν.

Το όριο της επίγειας δίψας, ή το επόμενο αυτής που την ξεδιψά, είναι ο Σταυρός. Δια του Σταυρού, του Χριστού ενώνεται η γη με τον ουρανό. Δια του Χ και του Σταυρού, ενώνονται τα τέσσερα στοιχεία της φύσης με την πεμπτουσία, το ίχνος της θείας ενεργείας.

Είναι η υπέρβαση των κοσμικών όρων (αγάπης, ειρήνης, ελευθερίας…) που όλοι γιαυτά μιλάνε, και η λήψη της θείας ουσίας και εννοίας για την κάθε μία λέξη.

Η κατά κόσμον ειρήνη και ελευθερία και αγάπη και καλό και κακό έχει την ταυτότητα του υποκειμενικού, του ασαφούς και αδιάκριτου μεταξύ αυτών και των αντιθέτων τους, όπως μπορεί ο καθένας να παρατηρήσει μέσα στον κόσμο.

Αυτήν την αδιακρισία, το άμορφο, το ασχημάτιστο μπορεί να προσπαθούν να διαμορφώσουν τάσεις και φιλοσοφικές ή θρησκολογικές σχολές στους πιστούς τους, αλλά πάντοτε θα υπολείπονται στην Ουσία που δίδει η ακριβής θεολογία. Κι η θεολογία (διάφορο της θρησκολογίας), ερανείζεται σχήματα και μορφές για να εξάγει τον άνθρωπο από το άμορφο και ασχημάτιστο και απρόσωπο απόλυτο.

Σ’ αυτό το σημείο υπεισέρχεται η ελληνορθόδοξη παιδεία, η καθ’ ύλην ανορθώνουσα και ανασταίνουσα θεολογία.

Για να μετασχηματιστεί το άμορφο σε όμορφο φαίνεται από την ελληνική γλώσσα πως πρέπει να απορρίψει ο άνθρωπος την συνημμένη στην ουσία (και ζωή) το, (ι) το Ι τάγμα των δαιμόνων, τα εμφωλεύοντα πάθη και τη ρίζα τους το εγώ της αποστασίας. α = ο + ι (σε μία μονάδα... κολλητά), όπου ο θάνατος παρασιτικά ζει στον προορισμένο να ζει αιώνια με τον Αθάνατο Τριαδικό Θεό. Αυτός είναι και ο δρόμος προόδου, όπου το ά-σχημο δια του σχήματος (ελληνική γλώσσα) και άμορφο ---> όμορφο.

Πέραν της υποκειμενικής διάστασης του καλού και του κακού υπάρχει και δρα μέσω των φαινομένων το συμπαντικό και αντικειμενικό και Απόλυτο Καλό και το Κακό, όπου πέραν αυτών (των φαινομένων) πραγματικά ο άνθρωπος προσεγγίζει αυτά, λαμπρυνόμενη ή αμαυρούμενη η ΟΨΙ, ανάλογα ποιον ΟΦΙ ακολουθεί και πιστεύει. (αναλυθέν στο περί θείου έρωτα).

Παρότι το ανέφερα και σε άλλο/α μηνύματα, δένει και σε αυτό.

Άνθρωπος, του οποίου η καρδιά διακατέχεται από μίσος θα καταλήξει μισός (εξού και ο τονισμός στην λήγουσα).

Ακόμη και στα πιο σατανικά βιβλία, δεν θα προβληθεί το μίσος, αλλά η αγάπη, η επιθυμία, ο έρωτας.

Προβαλλόμενη στην συνείδηση, συνήθως την λογική (αφού απευθύνεται στον λόγο του ανθρώπου) ως φως και ως αγάπη, η ζυγαριά κλίνει μια από τη μία και μια από την άλλη.

Έτσι, το καλό και το κακό, χωρίς σημείο αναφοράς, βρίσκεται σε ατέρμονα πάλη συμπαρασέρνοντας και τους δύστυχους ανθρώπους σε αδιακρισία, οπότε και αδυνατούν ή μπερδεύονται στο να ακολουθήσουν την καθαρή προς την Αλήθεια και Αγάπη (με κεφαλαία) πορεία.

Μπροστά στον κεντρικό (σα ζυγαριά) νου και στην κρίση του, (Ρ = δικαιοσύνη) με καρκινοειδή γραφή (διαβαζόμενο και από τις δύο μεριές το ίδιο) βλέπει το ΑΡΑ και αποφασίζει με το …άρα. ΑΝ ΔΕΝ θέλουμε να καταλήξουμε από το άρα συμπερασματικό σύνδεσμο, και ΝΑ ΜΗΝ συνδεθούμε με το αρά… (τονισμός στην λήγουσα) καλό θα ήταν στην προσπάθεια ανεύρεσης του όντως Καλού, του διακριτού από το όντως κακό, πέραν των πολλών υποκειμενικών θεωριών, να προστεθεί Ο Χριστός στην θεωρία και πράξη. Το Χ. Τότε η αρά σταματά την ανούσια και ατέρμονα περιστροφή και μεταστρέφεται σε χαρά. Αλλιώς, χωρίς το χ, και πριν της σίγουρης καταλήξεως (τονισμό στην λήγουσα, όπως μίσος ---> μισός) θα έχουμε το άρα, άρα… ως λογική χωρίς Λόγο, άρα αν-ούσια αρά, ή τον δυτικό, σχολαστικισμό, που αυτού του είδους η λογική αποδιώκει την χάρι του Υπέρλογου Λόγου.

Γιαυτό χαιρετάτε η Θεοτόκος: χαίρε δι ής η χαρά εκλάμψει, χαίρε δι ης η αρά εκλείψει… χαίρε κλίμαξ επουράνιε δι ης κατέβη ο Θεός, χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν…

…κι αυτή η κλίμαξ και συγχρόνως γέφυρα, η Μεσσίτρια Θεοτόκος, έχει τα παρόμοια χαρακτηριστικά με τον Μεσσία Ιησού Χριστό. Το γενηθήτω το θέλημά Σου. Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το θέλημά Σου και Του Κυρίου η φράση: αλλά πάλιν, όχι ως θέλω εγώ, αλλά ως θέλεις Εσύ Πάτερ. Η απόρριψη του εγώ και η θέσπιση ταπεινά, του σταυρικού και αναστάσιμου και θυσιαστικού Εσύ Κύριε από το βροτοκτόνο γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ! (πάση θυσία), περνώντας έτσι από το χαίρε νύμφη στο χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε και στην αναφαίρετη χαρά που δωρίζει Ο Κύριος, με τις πρεσβείες Της και πάντων των αγίων.


Αυτή η εναλλαγή απόψεων, που ο καθένας από την πλευρά του έχει δίκαιο, αλλά ΔΕΝ φτάνει μόνο αυτό για να καταδειχθεί η Αλήθεια, ζώντας ο καθένας μέσα στην προσωπική του αλήθεια, μοιάζει πλην του ΑΡΑ, δηλαδή χωρίς Χριστό συμπεράσματα - λογική αλλά και χωρίς χ, μόνο αρά, πλην γραμμάτων, συμβολικά το όρθιο – ανεστραμμένο πεντάκτινο (άνθρωπος), αλλά και το 6 και το 9 (πάλι άνθρωπος), όπου, από όποια πλευρά το βλέπει ο καθένας, έχει την δική του αληθινή (ή αληθοφανή) θεωρία.

Αν είναι ανάποδα, (με λάθος προσανατολισμό) ποιος μπορεί να τον πείσει ότι το 9 που σέβεται και προσκυνά είναι αληθώς το 6; ή ανάποδα; και συνεχίζεται η πάλη… όχι εγώ είμαι αληθινός και συ λάθος κοκ. την στιγμή, που χωρίς τον ενδιάμεσο Χριστό, έχουν δίκαιο κι οι δυό.

Γιαυτό γεννήθηκε και τοποθετήθηκε μεταξύ των ανθρώπων, του 6 (666) και του 9 (ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999) ο ΙΗΣΟΥΣ = 888, (Ο Λόγος σάρξ εγένετο) ως αταλάντευτο και Αληθές και ψηλαφητό σημείο αναφοράς.

Αλλά πάλι, μοιάζει ελλειπής η μόνη και απλή τοποθέτηση του 8 μεταξύ του 6 και του 9, γιατί πάλι όπως θέλει ο καθένας να τα βλέπει, έτσι και θα τα βλέπει.

9
8
6

το 6 σαν 9 και το 9 σαν 6. Συγγνώμη για την επανάληψη (υπάρχει και σε άλλο thread) για την ακριβή θεολογία του Καλού και του κακού, κατά κάποιον τρόπο επιβάλλεται η παρουσία και του ενδιάμεσου 7.

9
8
7
6

όπου πλέον τα μελετούμενα, δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

…και το 7, δεν είναι άλλο, από την προπαιδεία της θείας παιδείας.

Ο σπερματικός Λόγος στην Παλαιά Διαθήκη, ο Νόμος με το κενό την πτέρνα του Ησαύ, (φιλοδύναμος αλλά σκιώδης παιδεία) αλλά και της ελληνικής, των 7 σοφών, 7 φωνηέντων, … (φιλόσοφος και πάλι σκιώδης εντός του σπηλαίου του νου) με κενό την πτέρνα του Αχιλλέα.

Κι έρχεται ο Ιακώβ, στον τύπο του Αγίου Πνεύματος και καλύπτει το κενό του πρώτου… εγεννήθη δεύτερος (αυτός που συνελήφθη πρώτος) με επειλημμένην την χείραν, επί την πτέρναν του Ησαύ…

Εισάγεται η Κυρία Θεοτόκος 3ετής σήμερα εντός του Ναού, τρέφεται από άγγελο, ώστε σε 12 έτη, να είναι έτοιμο το καθαρό δοχείο της Γέννησης Του Πανάγαθου Χριστού, εισάγοντας το Φως εκ Φωτός, το Θεό Αληθινό εκ Θεού Αληθινού, στον κόσμο, με ελευθερία όποιος θέλει να Τον δεχτεί στον κόσμο του... στο σπήλαιο του νου του και της καρδιάς του, ως άλλη έτοιμη Βηθλεέμ (οίκος του Άρτου).

Κι αυτή η ελληνορθόδοξη παιδεία, προτρέπει το συν Αθηνά και χείρα κίνει… ώστε να βιωθεί η διάκρισις της θείας σοφίας από την κοσμική. Η θεία ειρήνη, η πάντα νουν υπερέχουσα, της αντίστοιχης κοσμικής…

Η άνωθεν σοφία "..πρώτον μεν αγνή εστίν, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, μεστή ελέους και καρπών αγαθών, αδιάκριτος και ανυπόκριτος, καρπός δε της δικαιοσύνης εν ειρήνη σπείρεται τοις ποιούσιν ειρήνην.." (επιστολή του Ιακώβου γ'17)

Η Διάκριση του Καλού και του κακού

Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη mystakid : 02-02-12 στις 15:55
Απάντηση με παράθεση
 


Συνδεδεμένοι χρήστες που διαβάζουν αυτό το θέμα: 1 (0 μέλη και 1 επισκέπτες)
 
Εργαλεία Θεμάτων
Τρόποι εμφάνισης

Δικαιώματα - Επιλογές
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is σε λειτουργία
Τα Smilies είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
Ο κώδικας HTML είναι σε λειτουργία

Που θέλετε να σας πάμε;


Όλες οι ώρες είναι GMT +3. Η ώρα τώρα είναι 20:41.



Forum engine powered by : vBulletin Version 3.8.2
Copyright ©2000 - 2024, Jelsoft Enterprises Ltd.